سایر قسمت ها
امامت و حاکمیت استاد ابوالقاسمی

قسمت چهارم ویژه برنامه محراب خون با کارشناسی استاد ابوالقاسمی


دیگر قسمت ها

 بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

برنامه محراب خون 20 12 1404(قسمت 4)

عنوان برنامه: امامت و حاکمیت

کلیدواژه: امیرالمومنین (سلام الله علیه)؛ معاویه؛ ائمه اطهار؛ حکومت؛ حاکمیت؛ دین؛ اسلام؛ حکومت اسلامی؛ علما اسلام؛ بروجردی؛ امام خمینی؛ خامنه ای؛ امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف!

مجری: آقای محمد جواد رجایی

استاد: حجت الاسلام والمسلمین دکتر ابو القاسمی

مجری:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ با سلام و صلوات بر محمد و آل محمد برنامه مان را آغاز می کنیم سلام و عرض ادب دارم خدمت همه شما بینندگان عزیز و ارجمند شبکه جهانی حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) امیدوارم که طاعات، عبادات، نماز و روزه ها مقبول درگاه حضرت حق قرار گرفته باشد و تسلیت عرض می کنم ایام شهادت مولی الموحدین آقا امیر المؤمنین علی (علیه السلام) را ابتدا محضر مبارک آقا امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و بعد هم شما محبین اهل بیت عصمت و طهارت!

با ویژه برنامه محراب خون در خدمت شما هستیم، برنامه ای که متناسب با این مناسبت ها و این ایام هست هم مناسبت های مذهبی ماه مبارک رمضان و هم اتفاقاتی که این روزها در جهان اسلام و تشیع داریم با همدیگر تجربه می کنیم.

در خدمت حجة الاسلام و المسلمین استاد ابوالقاسمی هستیم. سلام و عرض ادب، عرض تسلیت خیلی خوش آمدید.

استاد ابو القاسمی:

علیکم السلام ورحمة الله

أعوذ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ اَللهمَّ کُن لولیَّک الحُجةِ بنِ الحَسَنِ صَلَواتُکَ عَلَیهِ وَ عَلی ابائهِ فی هذهِ السّاعةِ، وَ فی کُلّ ساعَة وَلیّا وَ حافظاً وقائِداً وَ ناصِراً وَ دَلیلاً وَ عَیناً حَتّی تُسکِنَهُ اَرضَکَ طَوعاً وَ تُمَتّعَهُ فیها طَویلاً

امیدوارم ان شاء الله هر چه زودتر بتوانیم جمال نورانی و منور امام زمان (روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء) را ببینیم. ان شاء‌ الله به زودی آن ندای صحیه آسمانی را بشنویم که به ظهور امام زمان بشارت می دهد و شیعیان و کل عالم را از این مشکلاتی که در آن هستند نجات می دهد.

مجری:

ان شاء الله اشاره زیبایی فرمودید این روزها و ایام حقیقتاً این موضوع را خیلی بیشتر احساس می کنیم نیاز داریم و با تمام وجود مردم و شیعیان این شب ها برای ظهور آقا امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) دعا می کنند ان شاء الله که این دعاها به ثمر بنشیند و همه با هم ذیل ولایت و حکومت ایشان بتوانیم زندگی متفاوتی را تجربه بکنیم.

اما با توجه به ایامی که در آن هستیم و شهادت آقا امیر المؤمنین علی (علیه السلام) احساس می کنم فرصت خوبی هست یکسری از موضوعات مهم روز مثل بحث حکومت اسلامی و موضوعات دیگر را از نگاه آقا امیر المؤمنین به آن بپردازیم و بررسی کنیم هم از این مناسبت ها استفاده درستی برده باشیم و هم این که به موضوعات روز اشاره درستی شده باشد.

استاد ابوالقاسمی:

در ابتدا از امیر مؤمنان علی (علیه السلام) روایتی را مطرح بکنم در کتاب سلیم ابن قیس، امیر مؤمنان علی (علیه السلام) نامه ای برای معاویه فرستادند این نامه شفاهی بود. نامه را ابو الدرداء و ابو هریره برای معاویه بردند در متن نامه این گونه آمده:

«وَ أَبُو هُرَيْرَةَ رِسَالَتَهُ وَ مَقَالَتَهُ قَالَ عَلِيٌّ (سلام الله علیه) [لِأَبِي الدَّرْدَاءِ] قَدْ أَبْلَغْتُمَانِي مَا أَرْسَلَكُمَا بِهِ مُعَاوِيَةُ فَاسْمَعَا مِنِّي ثُمَّ أَبْلِغَاهُ عَنِّي [كَمَا أَبْلَغْتُمَانِي عَنْهُ‏] وَ قُولَا لَهُ إِنَّ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ لَا يَعْدُو أَنْ يَكُونَ أَحَدَ رَجُلَيْنِ إِمَّا إِمَامَ هُدًى حَرَامَ الدَّمِ وَاجِبَ النُّصْرَةِ لَا تَحِلُّ مَعْصِيَتُهُ وَ لَا يَسَعُ الْأُمَّةَ خِذْلَانُهُ أَوْ إِمَامَ ضَلَالَةٍ حَلَالَ الدَّمِ لَا تَحِلُّ وَلَايَتُهُ وَ لَا نُصْرَتُهُ [فَلَا يَخْلُو مِنْ إِحْدَى الْخَصْلَتَيْنِ‏] وَ الْوَاجِبُ فِي حُكْمِ اللَّهِ وَ حُكْمِ الْإِسْلَامِ عَلَى الْمُسْلِمِينَ بَعْدَ مَا يَمُوتُ إِمَامُهُمْ أَوْ يُقْتَلُ ضَالًّا كَانَ أَوْ مُهْتَدِياً مَظْلُوماً كَانَ أَوْ ظَالِماً حَلَالَ الدَّمِ أَوْ حَرَامَ الدَّمِ أَنْ لَا يَعْمَلُوا عَمَلًا وَ لَا يُحْدِثُوا حَدَثاً وَ لَا يُقَدِّمُوا يَداً وَ لَا رِجْلًا وَ لَا يَبْدَءُوا بِشَيْ‏ءٍ قَبْلَ أَنْ يَخْتَارُوا لِأَنْفُسِهِمْ إِمَاماً عَفِيفاً عَالِماً وَرِعاً عَارِفاً بِالْقَضَاءِ وَ السُّنَّةِ يَجْمَعُ أَمْرَهُمْ وَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ وَ يَأْخُذُ لِلْمَظْلُومِ مِنَ الظَّالِمِ حَقَّهُ وَ يَحْفَظُ أَطْرَافَهُمْ وَ يَجْبِي فَيْئَهُمْ وَ يُقِيمُ حِجَّتَهُمْ وَ جُمْعَتَهُمْ وَ يَجْبِي صَدَقَاتِهِمْ ثُمَّ يَحْتَكِمُونَ إِلَيْهِ فِي إِمَامِهِمُ الْمَقْتُولِ ظُلْماً [وَ يُحَاكِمُونَ قَتَلَتَهُ إِلَيْهِ‏] لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ فَإِنْ كَانَ إِمَامُهُمْ قُتِلَ مَظْلُوماً حَكَمَ لِأَوْلِيَائِهِ بِدَمِهِ وَ إِنْ كَانَ قُتِلَ ظَالِماً نَظَرَ كَيْفَ الْحُكْمُ فِي ذَلِكَ هَذَا أَوَّلُ مَا يَنْبَغِي أَنْ يَفْعَلُوهُ أَنْ يَخْتَارُوا إِمَاماً يَجْمَعُ أَمْرَهُمْ إِنْ كَانَتِ الْخِيَرَة لَهُمْ وَ يُتَابِعُوهُ وَ يُطِيعُوهُ وَ إِنْ كَانَتِ الْخِيَرَةُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ إِلَى رَسُولِهِ فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ كَفَاهُمُ النَّظَرَ فِي ذَلِكَ وَ الِاخْتِيَارَ [وَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه واله وسلم) قَدْ رَضِيَ لَهُمْ إِمَاماً وَ أَمَرَهُمْ بِطَاعَتِهِ وَ اتِّبَاعِهِ‏] وَ قَدْ بَايَعَنِي النَّاسُ بَعْدَ قَتْلِ عُثْمَانَ وَ بَايَعَنِي الْمُهَاجِرُونَ وَ الْأَنْصَارُ بَعْدَ مَا تَشَاوَرُوا فِي ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ وَ هُمُ الَّذِينَ بَايَعُوا أَبَا بَكْرٍ وَ عُمَرَ وَ عُثْمَانَ وَ عَقَدُوا إِمَامَتَهُمْ وَلِيَ ذَلِكَ أَهْلُ بَدْرٍ وَ السَّابِقَةِ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَ الْأَنْصَارِ غَيْرَ أَنَّهُمْ بَايَعُوهُمْ قَبْلِي عَلَى غَيْرِ مَشُورَةٍ مِنَ الْعَامَّةِ [وَ إِنَّ بَيْعَتِي كَانَتْ بِمَشُورَةٍ مِنَ الْعَامَّةِ] فَإِنْ كَانَ اللَّهُ جَلَّ اسْمُهُ جَعَلَ الِاخْتِيَارَ إِلَى الْأُمَّةِ وَ هُمُ الَّذِينَ يَخْتَارُونَ وَ يَنْظُرُونَ لِأَنْفُسِهِمْ وَ اخْتِيَارُهُمْ لِأَنْفُسِهِمْ وَ نَظَرُهُمْ لَهَا خَيْرٌ لَهُمْ مِنِ اخْتِيَارِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ لَهُمْ وَ كَانَ مَنِ اخْتَارُوهُ وَ بَايَعُوهُ بَيْعَتُهُ بَيْعَةُ هُدًى وَ كَانَ إِمَاماً وَاجِباً عَلَى النَّاسِ طَاعَتُهُ وَ نُصْرَتُهُ فَقَدْ تَشَاوَرُوا فِيَّ وَ اخْتَارُونِي بِإِجْمَاعٍ مِنْهُمْ وَ إِنْ كَانَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ هُوَ الَّذِي [يَخْتَارُ لَهُ الْخِيَرَةَ فَقَدِ] اخْتَارَنِي لِلْأُمَّةِ وَ اسْتَخْلَفَنِي عَلَيْهِمْ وَ أَمَرَهُمْ بِطَاعَتِي وَ نُصْرَتِي فِي كِتَابِهِ الْمُنْزَلِ وَ سُنَّةِ نَبِيِّهِ ص فَذَلِكَ أَقْوَى لِحُجَّتِي وَ أَوْجَبُ لِحَقِّي»

كتاب سليم بن قيس الهلالي، محقق / مصحح: انصارى زنجانى خوئينى، محمد؛ ناشر: الهادى‏؛ ج‏2، ص 753

حضرت به ابو الدرداء فرمودند «قَدْ أَبْلَغْتُمَانِي مَا أَرْسَلَكُمَا بِهِ مُعَاوِيَةُ» آن چیزی که معاویه شما را برایش فرستاد به من گفتید «فَاسْمَعَا مِنِّي ثُمَّ أَبْلِغَاهُ عَنِّي» گوش بدهید و بعد هم از من به معاویه ابلاغ بکنید. «كَمَا بَلَّغْتُمَانِي‏ عَنْه» همان طور که از او به من رساندید «وَ قُولَا لَهُ» به او بگویید.

 عثمان ابن عفان یکی از این دو حالت را داشت. «إِنَّ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ لَا يَعْدُو أَنْ يَكُونَ أَحَدَ رَجُلَيْنِ» یکی از این دو حالت بود «إِمَّا إِمَامَ هُدًى حَرَام‏ الدَّمِ وَاجِبَ النُّصْرَةِ لَا تَحِلُّ مَعْصِيَتُهُ وَ لَا يَسَعُ الْأُمَّةَ خِذْلَانُهُ» یا امام هدایتی بود که کشتن او حرام بود باید او را یاری می کردند سرکشی نسبت به او حلال نبود و امت حق خار کردن و کمک نکردن به او را نداشتند باید کمک می کردند. «أَوْ إِمَامَ ضَلَالَةٍ» یا امام ضلالت است «حَلَالَ الدَّمِ لَا تَحِلُّ وَلَايَتُهُ وَ لَا نُصْرَتُهُ» خونش حلال است ولایتش جایز نیست یاری او هم جایز نیست از این دو حال خارج نبود «فَلَا يَخْلُو مِنْ إِحْدَى الْخَصْلَتَيْنِ» مردم او را کشتند یا به واجب شان عمل کردند یا کار حرامی انجام دادند.

 در این بحثی نداریم اما مسئله اینجاست حالا او کشته شده اولین کاری که مردم باید انجام بدهند چیست؟ خوب دقت بکنید حضرت چه مطرح می فرمایند؟ «وَ الْوَاجِبُ فِي حُكْمِ اللَّهِ وَ حُكْمِ الْإِسْلَامِ عَلَى الْمُسْلِمِينَ» واجبِ در حکم خدا و حکم اسلام بر همه مسلمان ها «بَعْدَ مَا يَمُوتُ إِمَامُهُمْ» بعد از این که امام شان بمیرد «أَوْ يُقْتَلُ» یا امام شان کشته بشود «ضَالًّا كَانَ أَوْ مُهْتَدِياً مَظْلُوماً كَانَ أَوْ ظَالِماً» امام شان می خواهد گمراه یا هدایت شده باشد.

سوال: امامی که از طرف خداست می تواند گمراه باشد؟ نه، پس این امام در این روایت اصلاً ربطی به آن امامت الهی ندارد این دارد خلافت ظاهری را می گوید. یک مقام امامتی است که خلافة الله و کنترل عالم هست آن مقام را خدا انتخاب می کند اصلاً نمی شود ضال باشد. این روایت دارد می گوید آی مردم، جامعه باید یک حاکمی داشته باشد. حاکم وقتی مُرد چه حاکم خوب و چه بد بود مظلوم یا ظالم بود «حَلَالَ الدَّمِ أَوْ حَرَامَ الدَّمِ» خونش حلال یا حرام بود فرق نمی کند حاکم وقتی مُرد اولین کار این است «أَنْ لَا يَعْمَلُوا عَمَلًا وَ لَا يُحْدِثُوا حَدَثاً» هیچ کاری انجام ندهند هیچ حادثه ای نباید توسط آن ها رخ بدهد و هیچ کار مهمی نباید انجام بدهند.

از آن مهم تر «وَ لَا يُقَدِّمُوا يَداً وَ لَا رِجْلًا» حتی دست و پا را هم نباید حرکت بدهند یعنی اولین کاری که باید انجام بدهند «وَ لَا يَبْدَءُوا بِشَيْ‏ءٍ» هیچ کاری را نباید شروع بکنند «قَبْلَ أَنْ يَخْتَارُوا لِأَنْفُسِهِمْ» باید برای خودشان انتخاب کنند «إِمَاماً» گفتیم امام در این روایت به چه معناست؟ حاکم!

«يَجْمَعُ أَمْرَهُمْ عَفِيفاً عَالِماً وَرِعاً عَارِفاً بِالْقَضَاءِ وَ السُّنَّةِ» حاکمی عفیف، عالم، با تقوا، عارف به قضاوت و سنت باید انتخاب کنند «يَجْمَعُ أَمْرَهُم‏» امر آن ها را جمع بکند تفرقه نباشد «وَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ» حاکمِ در بین آن ها باشد «وَ يَأْخُذُ لِلْمَظْلُومِ مِنَ الظَّالِمِ حَقَّه» حق را از ظالم بگیرد به مظلوم بدهد «وَ يَحْفَظُ أَطْرَافَهُمْ» مرزها را حفظ بکند «وَ يَجْبِي فَيْئَهُمْ» فیئ را جِبایع فِیئ بکند جمع آوری فیئ و صدقات! «وَ يُقِيمُ حِجَّتَهُمْ وَ جُمْعَتَهُمْ» حج و نماز جمعه را یا جماعت را او بر پا بدارد «وَ يَجْبِي صَدَقَاتِهِمْ» صدقات را گردآوری بکند. اولین کار این هست.

 خوب دقت بکنید یکسری روایاتی هست آن روایت می گوید:

«لَا جُمُعَةَ إِلَّا مَعَ إِمَامٍ عَدْلٍ تَقِيٍّ.»

من لا يحضره الفقيه؛ نویسنده: ابن بابويه، محمد بن على، ناشر: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسين حوزه علميه قم مصحح: غفاری، علی اكبر، ج1، ص413

شما حق برپایی نماز جمعه ندارید مگر همراه با امام؛ یکسری روایات هم می گوید

«لَا جِهَادَ إِلَّا مَعَ الْإِمَام‏»

تفصيل وسائل الشيعة إلى تحصيل مسائل الشريعة؛ شيخ حر عاملى، محمد بن حسن، ناشر: مؤسسة آل البيت عليهم السلام، محقق/ مصحح: مؤسسة آل البيت عليهم السلام، ج11، ص119

حق برپایی جهاد ندارید مگر با امام. آن امام چه امامی است؟ امامی که در همین روایت حضرت توضیحش را دادند امامی که مردم می توانند انتخابش کنند نه آن امام الهی یعنی حاکم، حاکم را مردم می توانند انتخاب کنند. «وَ يُقِيمُ حِجَّتَهُمْ وَ جُمْعَتَهُمْ»

بنابراین وِزان آن روایات با این روایت یکی هست. آن روایاتی که می گوید «لَا جُمُعَةَ إِلَّا مَعَ إِمَامٍ» یعنی باید اول حاکم، حکومت داشته باشد بعد نماز جمعه بخوانید. اگر حکومت ندارید نماز جمعه فایده ندارد و نماز جمعه ات درست نیست. اگر حاکم ندارید حق جهاد ندارید اما اگر حاکم داشتید چه؟ یک حاکم با تقوا، عفیف، عالم و عارفِ به قضاوت و سنت بود با او اشکال دارد؟ نه، این مرحله اول.

 «ثُمَّ يَحْتَكِمُونَ إِلَيْهِ فِي إِمَامِهِمُ الْمَقْتُولِ ظُلْماً» حاکم عادل انتخاب کردند پیش آن حاکم بروند آی حاکم، حاکم قبلی مان به ظلم کشته شد «وَ يُحَاكِمُونَ قَتَلَتَهُ إِلَيْهِ‏» قاتل را به پیش او ببرند او تصمیم بگیرد «لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ فَإِنْ كَانَ إِمَامُهُمْ» تا حکم به حق بکند اگر حاکم شان «قُتِلَ مَظْلُوماً حَكَمَ لِأَوْلِيَائِهِ بِدَمِهِ» اگر مظلوم کشته شده بود می گوید ولی دم، شما قصاص کن!

«وَ إِنْ كَانَ قُتِلَ ظَالِماً» اما اگر ظالم بود «نَظَرَ كَيْفَ الْحُكْمُ فِي ذَلِكَ» باید خودش تصمیم بگیرد چه کار باید کرد؟ ظالم بود چه درجه ای از ظلم بود؟ آیا این ظلم مجوز قتلش شده بود یا نشده بود؟ آن مرحله بعدی است؛ ولی حضرت یک قیدی می آورند «هَذَا أَوَّلُ مَا يَنْبَغِي أَنْ يَفْعَلُوهُ أَنْ يَخْتَارُوا إِمَاماً يَجْمَعُ أَمْرَهُمْ إِنْ كَانَتِ الْخِيَرَة لَهُمْ وَ يُتَابِعُوهُ وَ يُطِيعُوهُ» اگر انتخاب برای خودشان بود این کارها را باید انجام بدهند. «وَ إِنْ كَانَتِ الْخِيَرَةُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ إِلَى رَسُولِهِ» اما اگر خدا و رسول خدا انتخاب کرده بودند چه؟ «فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ كَفَاهُمُ النَّظَرَ فِي ذَلِكَ وَ الِاخْتِيَارَ» دیگر خدا معین کرده یعنی می شود خود حاکم را هم خدا انتخاب بکند.

 یک امامت الهی هست آن امامت الهی را که قطعاً‌ خدا انتخاب می کند مثل پیغمبری و نبوت؛ نبوت قطعاً خدا انتخاب می کند ما نمی توانیم انتخاب کنیم

(رَبُّكَ يخْلُقُ مَا يشَاءُ وَيخْتَارُ مَا كَانَ لَهُمُ الْخِيرَةُ سُبْحَانَ اللَّهِ وَتَعَالَى عَمَّا يشْرِكُونَ)

پروردگار تو هر چه بخواهد مي ‌آفريند، و هر چه بخواهد بر مي ‌گزيند؛ آنان (در برابر او) اختياري ندارند؛ منزه است خداوند، و برتر است از همتاياني که براي او قائل مي ‌شوند!

سوره قصص (28): آیه 68

آن امامت الهی هم دقیقاً همین طور است درباره امامت الهی اصلاً نمی توانیم بگوییم خدایا یک نفری را انتخاب کنیم که عالم را کنترل بکند تواناییش را نداریم. یک نفری را انتخاب کنیم که معصوم باشد تواناییش را نداریم. در این روایت بحث سر حکومت است حضرت می فرمایند حاکم یک منطقه را هم ممکن است خدا انتخاب بکند. اگر خدا انتخاب کرده بود «فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ كَفَاهُمُ النَّظَرَ فِي ذَلِكَ وَ الِاخْتِيَارَ [وَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه واله وسلم قَدْ رَضِيَ لَهُمْ إِمَاماً وَ أَمَرَهُمْ بِطَاعَتِهِ وَ اتِّبَاعِهِ‏]» و پیغمبر هم آن فرد را برای آن ها به عنوان امام انتخاب کرد و به آن ها دستور اطاعت و تبعیت داده است.

بعد حضرت گفتند الان همه با من بیعت کردند چه خدا من را از غدیر برای خلافت انتخاب کرده باشد چه الان مردم من را انتخاب کرده باشند معاویه هیچ حقی ندارد؛ پس بر گردیم خلاصه این روایت را ببینیم امیر مؤمنان علی (علیه السلام) چه فرمودند؟ فرمودند واجبِ در حکم خدا و حکم اسلام بر همه مسلمان ها اولین کار این است اگر حاکمی از دنیا رفت نگاه می کنیم خدا مستقیماً حاکم تعیین کرده یا نکرده است؟ اگر خدای متعال مستقیماً حاکمی تعیین کرده بود که «فبها و النعمة» اما اگر تعیین کرده نبود واجبِ بر مردم چیست؟ اولین واجبِ بر مردم این است امام گفت این حاکم؛ حاکمِ عفیفِ عالمِ با تقوای متخصص به قضاوت و سنت انتخاب بکنند. این واجبِ بر مردم است.

 خدا رحمت کند رهبر شهیدمان را ایشان در یکی از سخنرانی هایشان دقیقاً همین را گفته بودند. بعد از شهادت شان یکی از پست هایی که در کانال گذاشتم همین بود فرمایش ایشان را آوردم دستور امیر مؤمنان را مطرح می کنند. اولین واجب این است نباید در این واجب کم کاری بکنیم آقای خبرگان سریع تر، زودتر انتخاب کنید «لَا يُقَدِّمُوا يَداً وَ لَا رِجْلا» الحمد لله عزیزان خبرگان هم زحمت کشیدند و به این واجب عمل کردند. پس کسی نیاید بگوید دلیل ولایت فقیه چه است؟ یکیش همین است امام باید عارف به قضاء و سنت باشد.

حاکمی که متخصص به قضاوت و متخصص به سنت است یعنی باید تخصص دینی داشته باشد و احکام قضاوت را هم کامل بلد باشد علاوه بر این باید با تقوا و عفیف هم باشد. عفت در همه چیز عفتِ فرد، عفت چشم، عفت بطن، عفت لسان و عفت گوش باید عفیف باشد «...» یعنی عادل؛ حاکم باید عادل، عالم، خدا ترس و متخصص به قضاوت و سنت باشد.

مردم این کار را انجام دادند؟ بله الحمد لله، الان مردم به خبرگان واگذار کردند (متخصصین) چون باید عارف به قضاوت و سنت باشد. مردم نمی فهمند چه کسی متخصص قضاوت و سنت هست؟ چه کسی احکام دین را بلد است؟ طبیعتاً باید انتخاب و معرفی او توسط متخصصین صورت بگیرد.

در قانون این کار را انجام دادیم مردم مثل حکومت های پارلمانی یک نفری به عنوان نماینده انتخاب می کنند آن نماینده خودش رئیس جمهور انتخاب می کند یک وقتی او انتخاب کرد لازم نیست برای انتخاب آن رئیس جمهور در نظام پارلمانی من مجدداً رأی بدهم. این جا هم دقیقاً همین طور کردیم در قانون ایران کار بسیار خوبی انجام دادند بعد از این که توسط خبرگان معرفی شد دیگر در آن جا نیاز به این نیست که مردم مجدد انتخابش کنند خود به خود منصوب می شود. این در واقع عمل به همین روایت است بهترین مدل عمل به این روایت در نظام جمهوری اسلامی انجام شد.

 این راجع به کلام امیر مؤمنان علی (علیه السلام) در مورد چنین روزهایی که ما وظیفه را باید به خوبی یاد بگیریم و بدانیم. اما جمله ای که شما ابتدا مطرح کردید راجع به چند تا مطلب گفتید.

یک: امر به معروف، دو: حکومت، سه بحث جهاد مطلب بسیاری خوبی فرمودید، ملاحظه کنید ما حکومت را از چه باب لازم می دانیم؟ حکومت جنبه های مختلفی دارد یک: از باب نظام اجتماعی، عقلاء می گویند اصلاً نمی شود انسان امورش بدون جامعه و اجتماع محقق بشود و انسان یک موجود اجتماعی است. حال که انسان یک موجود اجتماعی است باید یک قوانینی برای اجتماع داشته باشد قانون باید یک پشتوانه اجرائی داشته باشد یک نفری باید باشد توانایی داشته باشد این قانون را در جامعه اجرا بکند باید سلطه داشته باشد. پس وجود یک حاکم، یک مسئله عقلی است هر جامعه ای باید حاکم داشته باشد.

سوال: اگر این حاکم ما متخصص به احکام نبود می تواند احکام را درست اجرا بکند؟ چه کار باید بکند؟ من باید تقلید کنم از چه کسی باید تقلید بکنم؟ از اعلم، از اسهل باید تقلید کند یا احتیاط باید بکند لذا عقلا می گویند در این جا شما یک نفر متخصص دین را به عنوان حاکم انتخاب کن کسی که دین را کامل بلد باشد و دین شناس باشد تا بعد در هر مسئله ای پیش آمد نیاز به مراجعه به متخصصین دینی نداشته باشد.

مثل چه می ماند؟ من مسئول اتاق عمل را یک آدم عادی قرار بدهم هر عملی پیش آمد این به یک متخصص مراجعه کند از او بپرسد همچنین چیزی معقول است؟ نمی شود. وقتی مسئول اتاق عمل نمی شود هر دفعه به یک متخصص مراجعه و سوال کند تا وقتی خودش متخصص بشود حاکم هم نمی شود هر دفعه مسئله ای پیش آمد بگوید آقایان فقهاء این جا و این جا چه می شود خودش باید مجتهد باشد.

امام (علیه السلام) در آن متن فرموده بودند باید فقیه و متخصص به کتاب و سنت باشد؛ اما یک جنبه دیگری هم جامعه ما دارد آن حاکم وقتی می خواهد حق را به پا دارد در واقع دارد اقامه امر به معروف و نهی از منکر می کند. در واقع مهم ترین کار حاکم چیست؟ امر به معروف و نهی از منکر باید مراقب این قضیه باشد.

جالب اینجاست یک روایتی هست این روایت را مرحوم شیخ مفید (اعلی الله مقامه الشریف) در الإرشاد آورده و در انتهای روایت هم یک جمله مهمی می فرماید:

«فصلٌ و هذا حديث مشهور كالذي قبله لا يختلف العلماء بالأخبار في صحتهما و هما مما يدلان على إمامة أبي عبد الله الصادق(سلام الله علیه) و أن المعجزات كانت تظهر على يده لإخباره بالغائبات و الكائنات قبل كونها كما كان يخبر الأنبياء (سلام الله علیهم) فيكون ذلك من آياتهم و علامات‏»

علمای به اخبار اجماع به صحت این دو روایت دارند «و هما مما يدلان على إمامة أبي عبد الله الصادق ع» ملت دیدند که امام صادق، امام بود و معجزات به دست او ظاهر شده است از جمله خبر از مغیبات، خبر از چیزهایی که بعداً رخ خواهد داد ولی مهم اینجاست «هذا حديث مشهور كالذي قبله لا يختلف العلماء بالأخبار في صحتهما» صحت این دو روایت اجماعی است این روایت متأسفانه کمتر مورد استشهاد قرار می گیرد با این که صحتش اجتماعی است و دلالتش هم بسیار بسیار واضح و روشن بر قیام است.

«وَجَدْتُ بِخَطِّ أَبِي الْفَرَجِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْأَصْفَهَانِيِّ فِي أَصْلِ كِتَابِهِ الْمَعْرُوفِ بِمَقَاتِلِ الطَّالِبِيِّينَ أَخْبَرَنِي عُمَرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْعَتَكِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ شَبَّةَ قَالَ حَدَّثَنِي الْفَضْلُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْهَاشِمِيُّ وَ ابْنُ دَاحَةَ. قَالَ أَبُو زَيْدٍ وَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَمْرِو بْنِ جَبَلَةَ قَالَ حَدَّثَنِي الْحَسَنُ بْنُ أَيُّوبَ مَوْلَى بَنِي نُمَيْرٍ عَنْ عَبْدِ الْأَعْلَى بْنِ أَعْيَنَ قَالَ وَ حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي الْكَرَّامِ الْجَعْفَرِيُّ عَنْ أَبِيهِ. قَالَ وَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَحْيَى. قَالَ وَ حَدَّثَنِي عِيسَى بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عُمَرَ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ أَبِيهِ وَ قَدْ دَخَلَ حَدِيثُ بَعْضِهِمْ فِي حَدِيثِ الْآخِرِينَ أَنَّ جَمَاعَةً مِنْ بَنِي هَاشِمٍ اجْتَمَعُوا بِالْأَبْوَاءِ وَ فِيهِمْ إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْعَبَّاسِ وَ أَبُو جَعْفَرٍ الْمَنْصُورُ وَ صَالِحُ بْن‏ عَلِيٍّ وَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَسَنِ وَ ابْنَاهُ مُحَمَّدٌ وَ إِبْرَاهِيمُ وَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ عُثْمَانَ فَقَالَ صَالِحُ بْنُ عَلِيٍّ قَدْ عَلِمْتُمْ أَنَّكُمُ الَّذِينَ يَمُدُّ النَّاسُ إِلَيْهِم‏ أَعْيُنَهُمْ وَ قَدْ جَمَعَكُمُ اللَّهُ فِي هَذَا الْمَوْضِعِ فَاعْقِدُوا بَيْعَةً لِرَجُلٍ مِنْكُمْ تُعْطُونَهُ إِيَّاهَا مِنْ أَنْفُسِكُمْ وَ تَوَاثَقُوا عَلَى ذَلِكَ حَتَّى يَفْتَحَ اللَّهُ وَ هُوَ خَيْرُ الْفَاتِحِينَ. فَحَمِدَ اللَّهَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَسَنِ وَ أَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ قَدْ عَلِمْتُمْ أَنَّ ابْنِي هَذَا هُوَ الْمَهْدِيُّ فَهَلُمَّ فَلْنُبَايِعْهُ. قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ لِأَيِّ شَيْ‏ءٍ تَخْدَعُونَ أَنْفُسَكُمْ وَ اللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُمْ مَا النَّاسُ إِلَى أَحَدٍ أَصْوَرَ أَعْنَاقاً وَ لَا أَسْرَعَ إِجَابَةً مِنْهُمْ إِلَى هَذَا الْفَتَى يُرِيدُ بِهِ مُحَمَّدَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ. قَالُوا قَدْ وَ اللَّهِ صَدَقْتَ أَنَّ هَذَا الَّذِي نَعْلَمُ. فَبَايَعُوا مُحَمَّداً جَمِيعاً وَ مَسَحُوا عَلَى يَدِهِ. قَالَ عِيسَى وَ جَاءَ رَسُولُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَسَنِ إِلَى أَبِي أَنِ ائْتِنَا فَإِنَّا مُجْتَمِعُونَ لِأَمْرٍ وَ أَرْسَلَ بِذَلِكَ إِلَى جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ع. وَ قَالَ غَيْرُ عِيسَى إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الْحَسَنِ قَالَ لِمَنْ حَضَرَ لَا تُرِيدُوا جَعْفَراً فَإِنَّا نَخَافُ أَنْ يُفْسِدَ عَلَيْكُمْ أَمْرَكُمْ. قَالَ عِيسَى بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدٍ فَأَرْسَلَنِي أَبِي أَنْظُرُ مَا اجْتَمَعُوا لَهُ فَجِئْتُهُمْ «4» وَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ يُصَلِّي عَلَى طِنْفِسَةِ رَحْلٍ مَثْنِيَّةٍ فَقُلْتُ لَهُم‏ أَرْسَلَنِي أَبِي إِلَيْكُمْ أَسْأَلُكُمْ لِأَيِّ شَيْ‏ءٍ اجْتَمَعْتُمْ. فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ اجْتَمَعْنَا لِنُبَايِعَ الْمَهْدِيَّ مُحَمَّدَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ. قَالَ وَ جَاءَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ فَأَوْسَعَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ حَسَنٍ إِلَى جَنْبِهِ فَتَكَلَّمَ بِمِثْلِ كَلَامِهِ. فَقَالَ جَعْفَرٌ لَا تَفْعَلُوا فَإِنَّ هَذَا الْأَمْرَ لَمْ يَأْتِ بَعْدُ إِنْ كُنْتَ تَرَى يَعْنِي عَبْدَ اللَّهِ أَنَّ ابْنَكَ هَذَا هُوَ الْمَهْدِيُّ فَلَيْسَ بِهِ وَ لَا هَذَا أَوَانُهُ وَ إِنْ كُنْتَ إِنَّمَا تُرِيدُ أَنْ تُخْرِجَهُ غَضَباً لِلَّهِ وَ لِيَأْمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَى عَنِ الْمُنْكَرِ فَإِنَّا وَ اللَّهِ لَا نَدَعُكَ وَ أَنْتَ شَيْخُنَا وَ نُبَايِعُ ابْنَكَ فِي هَذَا الْأَمْرِ. فَغَضِبَ عَبْدُ اللَّهِ وَ قَالَ لَقَدْ عَلِمْتُ خِلَافَ مَا تَقُولُ وَ وَ اللَّهِ مَا أَطْلَعَكَ اللَّهُ عَلَى غَيْبِهِ وَ لَكِنَّهُ يَحْمِلُكَ عَلَى هَذَا الْحَسَدُ لِابْنِي. فَقَالَ وَ اللَّهِ مَا ذَاكَ يَحْمِلُنِي وَ لَكِنْ هَذَا وَ إِخْوَتُهُ وَ أَبْنَاؤُهُمْ دُونَكُمْ وَ ضَرَبَ بِيَدِهِ عَلَى ظَهْرِ أَبِي الْعَبَّاسِ ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ عَلَى كَتِفِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَسَنٍ وَ قَالَ إِنَّهَا وَ اللَّهِ مَا هِيَ إِلَيْكَ وَ لَا إِلَى ابْنَيْكَ وَ لَكِنَّهَا لَهُمْ وَ إِنَّ ابْنَيْكَ لَمَقْتُولَانِ ثُمَّ نَهَضَ وَ تَوَكَّأَ عَلَى يَدِ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ عِمْرَانَ الزُّهْرِيِّ فَقَالَ أَ رَأَيْتَ صَاحِبَ الرِّدَاءِ الْأَصْفَرِ يَعْنِي أَبَا جَعْفَرٍ فَقَالَ لَهُ نَعَمْ فَقَالَ إِنَّا وَ اللَّهِ نَجِدُهُ يَقْتُلُهُ قَالَ لَهُ عَبْدُ الْعَزِيزِ أَ يَقْتُلُ مُحَمَّداً قَالَ نَعَمْ. فَقُلْتُ فِي نَفْسِي حَسَدَهُ وَ رَبِّ الْكَعْبَةِ قَالَ ثُمَّ وَ اللَّهِ مَا خَرَجْت‏ مِنَ الدُّنْيَا حَتَّى رَأَيْتُهُ قَتَلَهُمَا. قَالَ فَلَمَّا قَالَ جَعْفَرٌ ذَلِكَ وَ نَهَضَ الْقَوْمُ وَ افْتَرَقُوا تَبِعَهُ عَبْدُ الصَّمَدِ وَ أَبُو جَعْفَرٍ فَقَالا يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ أَ تَقُولُ هَذَا قَالَ نَعَمْ أَقُولُهُ وَ اللَّهِ وَ أَعْلَمُه‏»

الإرشاد في معرفة حجج الله على العباد؛ نویسنده مفيد محمد بن محمد (وفات: 413)، محقق/ مصحح: مؤسسة آل البيت عليهم السلام‏، ناشر : دار المفيد للطباعة والنشر والتوزيع - بيروت – لبنان، ج2، ص 190 و 193

ابو الفرج اصفهانی به خط او در کتاب معروف مقاتل الطالبیین دیدم یعنی شیخ مفید اصلاً کتاب مقاتل الطالبیین را به خط خود ابو الفرج داشت. «أَخْبَرَنِي عُمَرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْعَتَكِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ شَبَّةَ قَالَ حَدَّثَنِي الْفَضْلُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْهَاشِمِيُّ وَ ابْنُ دَاحَةَ. قَالَ أَبُو زَيْدٍ» سند دوم «وَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَمْرِو بْنِ جَبَلَةَ قَالَ حَدَّثَنِي الْحَسَنُ بْنُ أَيُّوبَ مَوْلَى بَنِي نُمَيْرٍ عَنْ عَبْدِ الْأَعْلَى بْنِ أَعْيَنَ قَالَ وَ حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي الْكَرَّامِ الْجَعْفَرِيُّ عَنْ أَبِيهِ.» پنج تا سند دیگر روایت دارد.

«جَمَاعَةً مِنْ بَنِي هَاشِمٍ اجْتَمَعُوا بِالْأَبْوَاءِ وَ فِيهِمْ إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْعَبَّاسِ وَ أَبُو جَعْفَرٍ الْمَنْصُورُ وَ صَالِحُ بْن‏ عَلِيٍّ وَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَسَنِ وَ ابْنَاهُ مُحَمَّدٌ وَ إِبْرَاهِيمُ وَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ عُثْمَانَ فَقَالَ صَالِحُ بْنُ عَلِيٍّ» گروهی از بنی هاشم در منطقه ابواء جمع شدند ابراهیم ابن محمد ابن علی ابن عبد الله عباس و ابو جعفر منصور دوانیقی، صالح ابن علی، عبد الله ابن حسن مثنی و دو پسرش محمد و ابارهیم و محمد ابن عبد الله ابن عمرو بن عثمان بودند.

صالح ابن علی گفت «قَدْ عَلِمْتُمْ أَنَّكُمُ الَّذِينَ يَمُدُّ النَّاسُ إِلَيْهِم‏ أَعْيُنَهُمْ» خودتان می دانید شما کسانی هستید منتظر هستید مردم نگاه شان به شما باشد. یعنی شما می خواهید ریاست را به دست بگیرید «وَ قَدْ جَمَعَكُمُ اللَّهُ فِي هَذَا الْمَوْضِعِ» خدا همه شما را این جا جمع کرده است. به جای این که اختلاف داشته باشید چند نفر بشوید همه تان روی یکی بیعت بکنید.

«فَاعْقِدُوا بَيْعَةً لِرَجُلٍ مِنْكُمْ تُعْطُونَهُ إِيَّاهَا مِنْ أَنْفُسِكُمْ» همه تان با یکی بیعت کنید «وَ تَوَاثَقُوا عَلَى ذَلِكَ حَتَّى يَفْتَحَ اللَّهُ وَ هُوَ خَيْرُ الْفَاتِحِينَ. فَحَمِدَ اللَّهَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَسَنِ» پیمان محکم بگیرید تا به پیروزی برسید و خدا بهترین گشایش گران است. عبد الله ابن حسن مثنی (عبد الله محض) شروع به صحبت کرد «وَ أَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ قَدْ عَلِمْتُمْ أَنَّ ابْنِي هَذَا هُوَ الْمَهْدِيُّ فَهَلُمَّ فَلْنُبَايِعْهُ. قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ»

اسم پسرش محمد بود گفت همه تان می دانید پسر من مهدی است اسم پسرش را محمد گذاشته بود روایت جعل کرده بودند محمد ابن عبد الله، مهدی هست این مهدی است بیایید با او بیعت کنید. ابو جعفر منصور گفت «لِأَيِّ شَيْ‏ءٍ تَخْدَعُونَ أَنْفُسَكُمْ» چرا خودتان را گول می زنید؟ «وَ اللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُمْ مَا النَّاسُ إِلَى أَحَدٍ أَصْوَرَ أَعْنَاقاً وَ لَا أَسْرَعَ إِجَابَةً مِنْهُمْ إِلَى هَذَا الْفَتَى يُرِيدُ بِهِ مُحَمَّدَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ.»، همه تان می دانید هیچ کسی به اندازه این جوان یعنی محمد ابن عبد الله نفس زکیه مورد قبول نیست. «قَالُوا قَدْ وَ اللَّهِ صَدَقْتَ أَنَّ هَذَا الَّذِي نَعْلَمُ. فَبَايَعُوا مُحَمَّداً جَمِيعاً وَ مَسَحُوا عَلَى يَدِهِ.» همه با او بیعت کردند.

 «قَالَ عِيسَى وَ جَاءَ رَسُولُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَسَنِ إِلَى أَبِي» عیسی می گوید عبد الله ابن حسن یک نفر پیش پدرم فرستاد «أَنِ ائْتِنَا فَإِنَّا مُجْتَمِعُونَ لِأَمْرٍ وَ أَرْسَلَ بِذَلِكَ إِلَى جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ع. وَ قَالَ غَيْرُ عِيسَى إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الْحَسَنِ» بیان کارت داریم و به نزد جعفر ابن محمد (علیهم السلام) هم فرستادند. در همان حال عبد الله ابن حسن «قَالَ لِمَنْ حَضَرَ لَا تُرِيدُوا جَعْفَراً» به جعفر ابن محمد نگویید بیاید کار خودمان را بکنیم او هم کار خودش را بکند کار به جعفر ابن محمد نداشته باشید «فَإِنَّا نَخَافُ أَنْ يُفْسِدَ عَلَيْكُمْ أَمْرَكُمْ.» می ترسم جعفر ابن محمد بیاید کار را خراب بکند. «قَالَ عِيسَى بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدٍ فَأَرْسَلَنِي أَبِي أَنْظُرُ مَا اجْتَمَعُوا لَهُ فَجِئْتُهُمْ»، عیسی ابن عبد الله محمد می گوید پدرم نیامد به من گفت برو، رفتم.

«وَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ يُصَلِّي عَلَى طِنْفِسَةِ رَحْلٍ مَثْنِيَّةٍ» روی یک تشکی «طِنْفِسَةِ» به نظرم از پوست باشد روی آن تشک تا شده داشت نماز می خواند. «فَقُلْتُ لَهُم‏ أَرْسَلَنِي أَبِي إِلَيْكُمْ أَسْأَلُكُمْ لِأَيِّ شَيْ‏ءٍ اجْتَمَعْتُمْ.» برای چه جمع شدید «فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ اجْتَمَعْنَا لِنُبَايِعَ الْمَهْدِيَّ مُحَمَّدَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ. قَالَ وَ جَاءَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ فَأَوْسَعَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ حَسَنٍ إِلَى جَنْبِهِ» عبد الله گفت می خواهیم با مهدی محمد ابن عبد الله بیعت کنیم. امام صادق هم آمد عبد الله ابن حسن جا باز کرد حضرت کنار نشستند.

«فَتَكَلَّمَ بِمِثْلِ كَلَامِهِ فَقَالَ جَعْفَرٌ.» همان حرف را تکرار کرد امام صادق فرمود «لَا تَفْعَلُوا» این کار را نکنید «فَإِنَّ هَذَا الْأَمْرَ لَمْ يَأْتِ بَعْدُ» زمان این کار هنوز نرسیده است «إِنْ كُنْتَ تَرَى يَعْنِي عَبْدَ اللَّهِ أَنَّ ابْنَكَ هَذَا هُوَ الْمَهْدِيُّ فَلَيْسَ بِهِ» آقای عبد الله حسن مثنی اگر اعتقاد داری پسرت همان مهدی هست نه او نیست. «وَ لَا هَذَا أَوَانُهُ» اصلاً زمان مهدی الان نرسیده است؛ اما این جایش خیلی مهم است خوب دقت کنید آقایانی که می گویید قیام کردنِ برای خدا اشکال دارد «وَ إِنْ كُنْتَ إِنَّمَا تُرِيدُ أَنْ تُخْرِجَهُ غَضَباً لِلَّهِ وَ لِيَأْمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَى عَنِ الْمُنْكَرِ فَإِنَّا وَ اللَّهِ لَا نَدَعُكَ وَ أَنْتَ شَيْخُنَا وَ نُبَايِعُ ابْنَكَ فِي هَذَا الْأَمْرِ.» قسم به خدا ما تو را رها نمی کنیم تو هم بزرگ ما و ما با تو در این زمینه بیعت خواهیم کرد. امام صادق می فرمایند اگر شما به خاطر خدا می خواهید قیام بکنید منِ امام صادق با شما بیعت می کنم و در لشکر شما می آیم.

الان مرحوم امام چه کار کرد؟ اولین بیانه ایی که مرحوم امام داد قیام برای خدا دقیقاً همین متن است اولین سندی که از مرحوم امام (رضوان الله علیه) موجود است. امام صادق می فرمایند اگر به خاطر امر به معروف و نهی از منکر می خواهی قیام بکنی منِ امام صادق در لشکر تو می آیم سند هم صد در صد صحیح است. آقایان می گویند قیام اشکال دارد نمی فهمم آیا روایت کار کردند، تخصص روایت و حدیث دارند؟ روایتی با این قوت!

 این جا می گوید عبد الله عصبانی شده بود «فَغَضِبَ عَبْدُ اللَّهِ وَ قَالَ لَقَدْ عَلِمْتُ خِلَافَ مَا تَقُولُ» دقیقاً بر عکسش را می دانم «وَ وَ اللَّهِ مَا أَطْلَعَكَ اللَّهُ عَلَى غَيْبِهِ وَ لَكِنَّهُ يَحْمِلُكَ عَلَى هَذَا الْحَسَدُ لِابْنِي.» خدا تو را بر غیبش عالم نکرده است. تو حسادت به پسرم داری «فَقَالَ وَ اللَّهِ مَا ذَاكَ يَحْمِلُنِي» قسم به خدا نه این طور نیست به خاطر حسادت نمی گویم الان دنبال حکومت نروید «وَ لَكِنْ هَذَا وَ إِخْوَتُهُ وَ أَبْنَاؤُهُمْ دُونَكُمْ وَ ضَرَبَ بِيَدِهِ عَلَى ظَهْرِ أَبِي الْعَبَّاسِ ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ عَلَى كَتِفِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَسَنٍ وَ قَالَ إِنَّهَا وَ اللَّهِ مَا هِيَ إِلَيْكَ وَ لَا إِلَى ابْنَيْكَ» روی دست این دو نفر زد فرمود به این ها و دو فرزندش هم نمی رسد.

«وَ لَكِنَّهَا لَهُمْ» می گوید به بنی عباس می رسد. «وَ إِنَّ ابْنَيْكَ لَمَقْتُولَانِ ثُمَّ نَهَضَ» هر دو پسرت هم کشته خواهند شد بلند شدند «وَ تَوَكَّأَ عَلَى يَدِ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ عِمْرَانَ الزُّهْرِيِّ فَقَالَ أَ رَأَيْتَ صَاحِبَ الرِّدَاءِ الْأَصْفَرِ يَعْنِي أَبَا جَعْفَرٍ» فرمود صاحب عبای زرد (ابا جعفر منصور) را دیدی «فَقَالَ لَهُ نَعَمْ» فرمود بله

«فَقَالَ إِنَّا وَ اللَّهِ نَجِدُهُ يَقْتُلُهُ» قسم به خدا اوست که این ها را خواهد کشت «قَالَ لَهُ عَبْدُ الْعَزِيزِ أَ يَقْتُلُ مُحَمَّداً» او این ها را می کشد؟ «قَالَ نَعَمْ.» فرمودند بله «فَقُلْتُ فِي نَفْسِي حَسَدَهُ وَ رَبِّ الْكَعْبَةِ» گفتم قسم به خدا امام صادق به این حسادت کرد می خواهد دعوا درست کند. «قَالَ ثُمَّ وَ اللَّهِ مَا خَرَجْت‏ مِنَ الدُّنْيَا حَتَّى رَأَيْتُهُ قَتَلَهُمَا.» هنوز از دنیا نرفته بودم دیدم که منصور این دو تا را کشت.

«قَالَ فَلَمَّا قَالَ جَعْفَرٌ ذَلِكَ وَ نَهَضَ الْقَوْمُ وَ افْتَرَقُوا تَبِعَهُ عَبْدُ الصَّمَدِ وَ أَبُو جَعْفَرٍ» عبد الصمد و ابو جعفر و منصور دوانیقی دنبال امام صادق رفتند «فَقَالا يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ أَ تَقُولُ هَذَا» نظر شما این است؟ «قَالَ نَعَمْ أَقُولُهُ وَ اللَّهِ وَ أَعْلَمُه‏» قسم به خدا به این قضیه اطلاع دارم. می دانم این طور خواهد شد تو یا منصور دوانیقی خلیفه خواهید شد.

روایت بعدی:

«قَالَ أَبُو الْفَرَجِ وَ حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ الْعَبَّاسِ الْمُقَانِعِيُّ قَالَ أَخْبَرَنَا بَكَّارُ بْنُ أَحْمَدَ قَالَ حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ حُسَيْنٍ عَنْ عَنْبَسَةَ بْنِ بِجَادٍ الْعَابِدِ قَالَ كَانَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ (سلام الله علیه) إِذَا رَأَى مُحَمَّدَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَسَنٍ تَغَرْغَرَتْ عَيْنَاهُ ثُمَّ يَقُولُ بِنَفْسِي هُوَ إِنَّ النَّاسَ لَيَقُولُونَ فِيهِ وَ إِنَّهُ لَمَقْتُولٌ لَيْسَ هُوَ فِي كِتَابِ عَلِيٍّ مِنْ خُلَفَاءِ هَذِهِ الْأُمَّة [فصل مناظرات الإمام الصادق(سلام الله علیه)‏] [مناظرة الإمام الصادق(سلام الله علیه) مع الرجل الشامي‏] (فصل) و هذا حديث مشهور كالذي قبله لا يختلف العلماء بالأخبار في صحتهما و هما مما يدلان على إمامة أبي عبد الله الصادق(سلام الله علیه) و أن المعجزات كانت تظهر على يده لإخباره بالغائبات و الكائنات قبل كونها كما كان يخبر الأنبياء(سلام الله علیهم) فيكون ذلك من آياتهم و علامات‏ نبوتهم و صدقهم على ربهم عز و جل‏»

الإرشاد في معرفة حجج الله على العباد؛ نویسنده مفيد محمد بن محمد (وفات: 413)، محقق/ مصحح: مؤسسة آل البيت عليهم السلام‏، ناشر : دار المفيد للطباعة والنشر والتوزيع - بيروت – لبنان، ج2، ص193

«...تَغَرْغَرَتْ عَيْنَاهُ» گریه می کردند «إِنَّ النَّاسَ لَيَقُولُونَ فِيهِ وَ إِنَّهُ لَمَقْتُولٌ» مردم اعتقاد به امامت او دارند ولی او کشته خواهد شد «لَيْسَ هُوَ فِي كِتَابِ عَلِيٍّ مِنْ خُلَفَاءِ هَذِهِ الْأُمَّة» در کتاب علی این فرد از خلفای این امت نیست. «(فصل) و هذا حديث مشهور كالذي قبله» هم این حدیث که الان خواندیم «كَانَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ(سلام الله علیه)» هم قبلیش حدیث مشهور هست.

علمای عالم به اخبار بر صحت این دو روایت اجتماع دارند. بر امامتِ امام صادق دلالت دارند و معجزه ها به دست حضرت ظاهر شده مثل إخبار به غیبت و مطالبی که بعداً می خواهد رخ بدهد. پس ما روایاتی با این قوت داریم که اگر فردی برای خدا و امر به معروف و نهی از منکر قیام کرد امام می گوید من حاضر هستم با او همراهی بکنم شرعاً این کار درست است. واقعاً حرفی مقابل این، برای گفتن دارند؟

امیدوارم که به خودشان بیایند و آن کسانی که مخالفت و لجاجت می کنند دست از این بازی ها بر دارند.

مجری:

قطعاً همین طور است یک جور لجاجت محسوب می شود این که بخواهند یکسری روایات ضعیف را هم بیاورند و استناد کنند هر حکومتی در این مسیر رد شده است جز لجاجت چیز دیگری نمی تواند باشد.

(میان برنامه)

مجری:

سلام مجدد با برنامه محراب خون در شام شهادت امام امیر المؤمنین(سلام الله علیه) در خدمت شما هستیم و همچنان در محضر اقای دکتر ابو القاسمی هستیمآقای دکتر موضوع حکومت و اشاراتی هم به امر به معروف فرمودید در احادیث و روایاتی که می شد به آن ها استناد کرد. در خدمت تان هستیم.

استاد ابوالقاسمی:

یکسری روایات را مطرح کردیم اما چون ایام ضربت خوردن امیر مؤمنان علی (علیه السلام) هست روایت دیگری هم از امیر مؤمنان مطرح می کنیم. این روایت را مرحوم نوری طبرسی در النجم الثاقب آورده ایشان جزو اخباری ها به حساب می آید و کتاب او جزو کتب مورد اعتماد آقایان اخباری است آن هایی که ادعا می کنند ما اخباری هستیم این روایت را برای آن ها می خوانم.

«مما يناسب ذكره هنا ما رواه الشيخ المتقدم عن محمد بن أبي عمير وصفوان بن يحيى، قالا: حدّثنا جميل بن درّاج عن الصادق عليه السلام عن أبيه، عن آبائه، عن أمير المؤمنين عليهم السلام انّه قال: الاسلام والسلطان العادل اخوان توأمان لا يصلح واحد منهما الّا بصاحبه ; الاسلام أسّ والسلطان العادل حارس، ما لا أسّ له فمنهدم وما لا حارس له فضايعٌ، فلذلك إذا رحل قائمنا لم يبق أثر [ من الاسلام واذا لم يبق أثر من الاسلام لم يبق أثر ] من الدنيا»

النجم الثاقب؛ نويسنده : ميرزا حسين النوري الطبرسي (وفات : 1320) تحقيق: تقديم وترجمة وتحقيق وتعليق: السيد ياسين الموسوي، ناشر: أنوار الهدى، قم: 1415، ج33، ص11

...از دو نفر از أجلاء از جمیل ابن درّاج از درجه یک ها از امام صادق (علیه السلام) از پدرانش از امیر مؤمنان علی (علیه السلام) روایت از امیر مؤمنان است. «انّه قال: الاسلام والسلطان العادل اخوان» اسلام و حاکم عادل دو برادر هستند «تؤامان» دو قلو هستند. «لا يصلح واحد منهما الّا بصاحبه» هیچ کدام از این ها به سرانجام نمی رسد مگر به کمک آن برادرش!

«الاسلام أسّ والسلطان العادل حارس» اسلام پایه اصلی است سلطان عادل نگهبان است «ما لا أسّ له فمنهدم» اگر حاکم عادل نخواهد بر اساس حکم بکند زیربنایی ندارد از بین می رود. «وما لا حارس له فضايعٌ» چیزی که نگهبان نداشته باشد تضییع می شود و از بین می رود. اسلام اگر حاکم عادل نداشته باشد از بین می رود بعد فرمودند: «فلذلك إذا رحل قائمنا لم يبق أثر من الاسلام» بنابراین وقتی امام زمان (روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء) غایب بود اثری از اسلام باقی نمی ماند. «واذا لم يبق أثر من الاسلام لم يبق أثر ] من الدنيا»؛ دیگر دنیاتان هم درست نخواهد بود و نابود خواهد شد.

 ما اگر بخواهیم به سمت امام زمان برویم باید چه کار بکنیم؟ الان حضرت فرمودند این ها برادر دو قلو هستند ما بخواهیم اسلام را داشته باشیم باید چه کار بکنیم؟ همان مقداری که از اسلام می دانیم باید در کنارش حاکم عادل را بگذاریم تا بتوانیم آن مقدار اسلامی که در اختیارمان مانده را حفظ بکنیم. اگر اسلام را بیاوریم حاکم عادل نداشته باشیم چه می شود؟ کشورهای عربی می شود، واقعاً این اسلام هست دارند پرده کعبه را برای جزیره اپستین می فرستد آن جا با آن، سِحر انجام بدهند (کارهای که انجام دادند) اگر بخواهیم یک حکومت داشته باشیم این حکومت بر اساس اسلام نباشد این اسلام شما صد در صد نیست.

آب دریا را اگر نتوان کشید *ور به قدر تشنگی باید چشید

آن مقداری که به قول آقایان عرب ها «ما لا یدرک کله لا یترک کله» اگر هر مقدار دسترسی داشتیم رها کردیم بیچاره هستیم. همان مقداری هم از اسلام دست مان بود هیچ استفاده ای نکردیم از بین رفت همان مقدار را همین طوری داشته باشیم. همان مقدار هم ضایع می شود یک حاکم عادلی باید در کنارش باشد که همان مقدار را برای ما بتواند اجرایی و محقق بکند. این هم روایتی از امیر مؤمنان علی (علیه السلام) که در کتاب های مختلفی آمده اما من از باب تبرک از کتاب النجم الثاقب خدمت بزرگواران عرض کردم.

یک روایت دیگری می خوانم این روایت مقداری بحث دارد ولی مناسب است که این را مطرح بکنیم. این روایت، روایت خیلی مهمی است.

مجری:

در خصوص بحث حکومت؟

استاد ابوالقاسمی:

بله، روایتی است از چند معصوم ما نقل شده هم از امیر مؤمنان علی (علیه السلام) نقل شده و هم از سید الشهداء (علیه السلام) نقل شده در کتاب تحف العقول، صفحه 237 روایتی را مطرح کرده روایت طولانی است «فی الأمر بالمعروف» از سید الشهداء است در بخش

«ما روى عن الامام السّبط الشهيد المفدّى عليه السّلام‏ من كلامه (سلام الله عليه) في الأمر بالمعروف و النهي عن المنكر و يروى عن أمير المؤمنين‏ اعْتَبِرُوا أَيُّهَا النَّاسُ بِمَا وَعَظَ اللَّهُ بِهِ أَوْلِيَاءَهُ مِنْ سُوءِ ثَنَائِهِ عَلَى الْأَحْبَارِ إِذْ يَقُولُ لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ وَ قَالَ لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى‏ لِسانِ داوُدَ وَ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ. كانُوا لا يَتَناهَوْنَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوهُ لَبِئْسَ ما كانُوا يَفْعَلُون‏ كانُوا لا يَتَناهَوْنَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوه‏ إِلَى قَوْلِهِ لَبِئْسَ ما كانُوا يَفْعَلُونَ وَ إِنَّمَا عَابَ اللَّهُ ذَلِكَ عَلَيْهِمْ لِأَنَّهُمْ كَانُوا يَرَوْنَ مِنَ الظَّلَمَةِ الَّذِينَ بَيْنَ أَظْهُرِهِمُ الْمُنْكَرَ وَ الْفَسَادَ فَلَا يَنْهَوْنَهُمْ عَنْ ذَلِكَ رَغْبَةً فِيمَا كَانُوا يَنَالُونَ مِنْهُمْ وَ رَهْبَةً مِمَّا يَحْذَرُونَ وَ اللَّهُ يَقُولُ- فَلا تَخْشَوُا النَّاسَ وَ اخْشَوْنِ وَ قَالَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ فَبَدَأَ اللَّهُ بِالْأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيِ عَنِ الْمُنْكَرِ فَرِيضَةً مِنْهُ لِعِلْمِهِ بِأَنَّهَا إِذَا أُدِّيَتْ وَ أُقِيمَتِ اسْتَقَامَتِ الْفَرَائِضُ كُلُّهَا هَيِّنُهَا وَ صَعْبُهَا وَ ذَلِكَ أَنَّ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيَ عَنِ الْمُنْكَرِ دُعَاءٌ إِلَى الْإِسْلَامِ مَعَ رَدِّ الْمَظَالِمِ وَ مُخَالَفَةِ الظَّالِمِ وَ قِسْمَةِ الْفَيْ‏ءِ وَ الْغَنَائِمِ وَ أَخْذِ الصَّدَقَاتِ مِنْ مَوَاضِعِهَا وَ وَضْعِهَا فِي حَقِّهَا ثُمَّ أَنْتُمْ أَيَّتُهَا الْعِصَابَةُ عِصَابَةٌ بِالْعِلْمِ مَشْهُورَةٌ وَ بِالْخَيْرِ مَذْكُورَةٌ وَ بِالنَّصِيحَةِ مَعْرُوفَةٌ وَ بِاللَّهِ فِي أَنْفُسِ النَّاسِ مَهَابَةٌ يَهَابُكُمُ الشَّرِيفُ وَ يُكْرِمُكُمُ الضَّعِيفُ وَ يُؤْثِرُكُمْ مَنْ لَا فَضْلَ لَكُمْ عَلَيْهِ وَ لَا يَدَ لَكُمْ عِنْدَهُ تَشْفَعُونَ فِي الْحَوَائِجِ إِذَا امْتَنَعَتْ مِنْ طُلَّابِهَا وَ تَمْشُونَ فِي الطَّرِيقِ بِهَيْبَةِ الْمُلُوكِ وَ كَرَامَةِ الْأَكَابِرِ أَ لَيْسَ كُلُّ ذَلِكَ إِنَّمَا نِلْتُمُوهُ بِمَا يُرْجَى عِنْدَكُمْ مِنَ الْقِيَامِ بِحَقِّ اللَّهِ وَ إِنْ كُنْتُمْ عَنْ أَكْثَرِ حَقِّهِ تَقْصُرُونَ فَاسْتَخْفَفْتُمْ بِحَقِّ الْأَئِمَّةِ فَأَمَّا حَقَّ الضُّعَفَاءِ فَضَيَّعْتُمْ وَ أَمَّا حَقَّكُمْ بِزَعْمِكُمْ فَطَلَبْتُمْ فَلَا مَالًا بَذَلْتُمُوهُ وَ لَا نَفْساً خَاطَرْتُمْ بِهَا لِلَّذِي خَلَقَهَا وَ لَا عَشِيرَةً عَادَيْتُمُوهَا فِي ذَاتِ اللَّهِ أَنْتُمْ تَتَمَنَّوْنَ عَلَى اللَّهِ جَنَّتَهُ وَ مُجَاوَرَةَ رُسُلِهِ وَ أَمَاناً مِنْ عَذَابِهِ لَقَدْ خَشِيتُ عَلَيْكُمْ أَيُّهَا الْمُتَمَنُّونَ عَلَى اللَّهِ أَنْ تَحُلَّ بِكُمْ نَقِمَةٌ مِنْ نَقِمَاتِهِ لِأَنَّكُمْ بَلَغْتُمْ مِنْ كَرَامَةِ اللَّهِ مَنْزِلَةً فُضِّلْتُمْ بِهَا وَ مَنْ يُعْرَفُ بِاللَّهِ لَا تُكْرِمُونَ وَ أَنْتُمْ بِاللَّهِ فِي عِبَادِهِ تُكْرَمُونَ وَ قَدْ تَرَوْنَ عُهُودَ اللَّهِ مَنْقُوضَةً فَلَا تَفْزَعُونَ وَ أَنْتُمْ لِبَعْضِ ذِمَمِ آبَائِكُمْ تَفْزَعُونَ وَ ذِمَّةُ رَسُولِ اللَّهِ ص مَحْقُورَةٌ وَ الْعُمْيُ وَ الْبُكْمُ وَ الزَّمْنَى فِي الْمَدَائِنِ مُهْمَلَةٌ لَا تُرْحَمُونَ وَ لَا فِي مَنْزِلَتِكُمْ تَعْمَلُونَ وَ لَا مَنْ عَمِلَ فِيهَا تُعِينُونَ وَ بِالْإِدْهَانِ وَ الْمُصَانَعَةِ عِنْدَ الظَّلَمَةِ تَأْمَنُونَ كُلُّ ذَلِكَ مِمَّا أَمَرَكُمُ اللَّهُ بِهِ مِنَ النَّهْيِ وَ التَّنَاهِي وَ أَنْتُمْ عَنْهُ غَافِلُونَ وَ أَنْتُمْ أَعْظَمُ النَّاسِ مُصِيبَةً لِمَا غُلِبْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ مَنَازِلِ الْعُلَمَاءِ لَوْ كُنْتُمْ تَشْعُرُونَ ذَلِكَ بِأَنَّ مَجَارِيَ الْأُمُورِ وَ الْأَحْكَامِ عَلَى أَيْدِي الْعُلَمَاءِ بِاللَّهِ الْأُمَنَاءِ عَلَى حَلَالِهِ وَ حَرَامِهِ فَأَنْتُمُ الْمَسْلُوبُونَ تِلْكَ الْمَنْزِلَةَ وَ مَا سُلِبْتُمْ ذَلِكَ إِلَّا بِتَفَرُّقِكُمْ عَنِ الْحَقِّ وَ اخْتِلَافِكُمْ فِي السُّنَّةِ بَعْدَ الْبَيِّنَةِ الْوَاضِحَةِ وَ لَوْ صَبَرْتُمْ عَلَى الْأَذَى وَ تَحَمَّلْتُمُ الْمَئُونَةَ فِي ذَاتِ اللَّهِ كَانَتْ أُمُورُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ تَرِدُ وَ عَنْكُمْ تَصْدُرُ وَ إِلَيْكُمْ تَرْجِعُ وَ لَكِنَّكُمْ مَكَّنْتُمُ الظَّلَمَةَ مِنْ مَنْزِلَتِكُمْ وَ اسْتَسْلَمْتُمْ أُمُورَ اللَّهِ فِي أَيْدِيهِمْ يَعْمَلُونَ بِالشُّبُهَاتِ وَ يَسِيرُونَ فِي الشَّهَوَاتِ»

تحف العقول عن آل الرسول (صلى الله عليه و آله)؛ ابن شعبه حرانى، حسن بن على، محقق/ مصحح: غفارى، على اكبر، ناشر: جامعه مدرسين، ص237

از سید الشهداء (علیه السلام) نقل شده است «من كلامه (سلام الله عليه) في الأمر بالمعروف و النهي عن المنكر و يروى عن أمير المؤمنين‏» همین روایت از امیر مؤمنان علی (علیه السلام) هم نقل شده است یعنی متن خطبه ها خیلی به هم مشابه است متن خطبه ای که از سید الشهداء نقل شده و متن خطبه ای که از امیر مؤمنان نقل شده است.

«اعْتَبِرُوا أَيُّهَا النَّاسُ بِمَا وَعَظَ اللَّهُ بِهِ أَوْلِيَاءَهُ مِنْ سُوءِ ثَنَائِهِ عَلَى الْأَحْبَارِ» آی مردم، درس عبرت بگیرید که خدا، اولیائش را موعظه کرده با بدگویی که از احبار یهود داشته «إِذْ يَقُولُ لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ» چرا ربانیون (خدا پرستان) و حِبرها مانع کلام اشتباه و گنه آلود آن ها نشدند؟

«وَ قَالَ لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى‏ لِسانِ داوُدَ وَ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ» تا آن‌جای که می‌فرماید «كانُوا لا يَتَناهَوْنَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوهُ لَبِئْسَ ما كانُوا يَفْعَلُون‏ كانُوا لا يَتَناهَوْنَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوه‏» از گناه هایی که خودشان انجام می دادند نهی نمی کردند.

 «وَ إِنَّمَا عَابَ اللَّهُ ذَلِكَ عَلَيْهِمْ لِأَنَّهُمْ كَانُوا يَرَوْنَ مِنَ الظَّلَمَةِ الَّذِينَ بَيْنَ أَظْهُرِهِمُ الْمُنْكَرَ وَ الْفَسَادَ» می دانند ظالمین منکر انجام می دهند و فساد دارند «فَلَا يَنْهَوْنَهُمْ عَنْ ذَلِكَ رَغْبَةً فِيمَا كَانُوا يَنَالُونَ مِنْهُمْ» پول و منصبی از آن حاکم به این ها می رسید این ها به خاطر این که آن ها استمرار داشته باشد به این حاکم بد نمی گفتند.

 «وَ رَهْبَةً مِمَّا يَحْذَرُونَ» و می ترسیدند از این که، آن حاکم بیاید پوست از سرشان بکند. «وَ اللَّهُ يَقُولُ- فَلا تَخْشَوُا النَّاسَ وَ اخْشَوْنِ» خدا می فرماید از مردم نترسید از من بترسید «وَ قَالَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ» اگر می خواهید مؤمن باشید باید امر به معروف بکنید «فَبَدَأَ اللَّهُ بِالْأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيِ عَنِ الْمُنْكَرِ فَرِيضَةً مِنْهُ لِعِلْمِهِ» خدا با امر به معروف و نهی از منکر شروع کرد از طرف خدا واجب است. «بِأَنَّهَا إِذَا أُدِّيَتْ وَ أُقِيمَتِ اسْتَقَامَتِ الْفَرَائِضُ كُلُّهَا» خدا می داند اگر امر به معروف باشد بقیه واجبات انجام می شود. «هَيِّنُهَا وَ صَعْبُهَا» چه آن واجب راحت باشد چه سخت باشد.

 «وَ ذَلِكَ أَنَّ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيَ عَنِ الْمُنْكَرِ دُعَاءٌ إِلَى الْإِسْلَامِ مَعَ رَدِّ الْمَظَالِمِ وَ مُخَالَفَةِ الظَّالِمِ وَ قِسْمَةِ الْفَيْ‏ءِ وَ الْغَنَائِمِ وَ أَخْذِ الصَّدَقَاتِ مِنْ مَوَاضِعِهَا» امر به معروف را حضرت فقط در نماز بخوان و روزه بگیر نمی داند. امر به معروف منجر به اصلاح، رد مظالم، مخالفت ظالم، تقسیم فیئ و غنیمت می شود. غنیمت کجا به دست می آید؟ در جنگ امر به معروف منجر به جهاد و گرفتن صدقه از جای خودش می شود. پس اگر امر به معروف باشد حکومت درست می شود.

مجری:

پس ضرورت دارد

استاد ابوالقاسمی:

بله «ثُمَّ أَنْتُمْ أَيَّتُهَا الْعِصَابَةُ عِصَابَةٌ بِالْعِلْمِ مَشْهُورَةٌ وَ بِالْخَيْرِ مَذْكُورَةٌ» شما مردم، آیا گروه مخاطب من، گروه معروف به علم هستید «وَ بِالْخَيْرِ مَذْكُورَةٌ» مردم از شما به خوبی یاد می کنند «وَ بِالنَّصِيحَةِ مَعْرُوفَةٌ» شما را خیر خواه خودشان می دانند «وَ بِاللَّهِ فِي أَنْفُسِ النَّاسِ مَهَابَةٌ» بواسطه خدا یک ابهتی در دل مردم پیدا کردید. «يَهَابُكُمُ الشَّرِيفُ وَ يُكْرِمُكُمُ الضَّعِيفُ» شریف ها از شما می ترسند ضعیف ها شما را اکرام می کنند. «وَ يُؤْثِرُكُمْ مَنْ لَا فَضْلَ لَكُمْ عَلَيْهِ» یک کسانی شما را مقدم می کنند که شما هیچ تقدمی بر او ندارید «وَ لَا يَدَ لَكُمْ عِنْدَهُ» زور شما بالای سر آن ها نیست اما شما را اکرام می کنند و جلو می اندازند.

«تَشْفَعُونَ فِي الْحَوَائِجِ إِذَا امْتَنَعَتْ مِنْ طُلَّابِهَا» اگر کسی حاجتی داشت شما واسطه می شوید انجام می دهند. «وَ تَمْشُونَ فِي الطَّرِيقِ بِهَيْبَةِ الْمُلُوكِ وَ كَرَامَةِ الْأَكَابِرِ» تو راه می روید هیبت ملوک و کرامت بزرگان را دارید. «أَ لَيْسَ كُلُّ ذَلِكَ إِنَّمَا نِلْتُمُوهُ بِمَا يُرْجَى عِنْدَكُمْ مِنَ الْقِيَامِ بِحَقِّ اللَّهِ» تمام این جایگاهی که شما دارید برای این که شما عالم دین هستی باید تو دین را پیاده بکنی. تو باید حق خدا را اجرا بکنی.

«وَ إِنْ كُنْتُمْ عَنْ أَكْثَرِ حَقِّهِ تَقْصُرُونَ» اگر چه شما نسبت به بیشترین حد خدا، تقصیر دارید «فَاسْتَخْفَفْتُمْ بِحَقِّ الْأَئِمَّةِ» آن کاری که نسبت به حکام باید انجام بدهید انجام ندادید. «فَأَمَّا حَقَّ الضُّعَفَاءِ فَضَيَّعْتُمْ» حق ضعیف ها را تضییع کردید «وَ أَمَّا حَقَّكُمْ بِزَعْمِكُمْ فَطَلَبْتُمْ» اما حق خودتان را گرفتید ولی فکر می کنید حق خودتان را گرفتید. خوب دقت کنید این جا خیلی مهم است از این جا حرف حضرت شروع می شود می گویند شما فکر می کنید حق خودتان را از حاکم گرفتید «فَلَا مَالًا بَذَلْتُمُوهُ» نه مالی در راه خدا بذل کردید «وَ لَا نَفْساً خَاطَرْتُمْ بِهَا» ‌نه جانی را به خطر انداختید «لِلَّذِي خَلَقَهَا» برای آن وظیفه ای که خدا شما را به خاطر آن خلق کرد.

«وَ لَا عَشِيرَةً عَادَيْتُمُوهَا فِي ذَاتِ اللَّهِ» و نه آمدید با قبیله تان مخالفت کردید «أَنْتُمْ تَتَمَنَّوْنَ عَلَى اللَّهِ جَنَّتَهُ وَ مُجَاوَرَةَ رُسُلِهِ» آروزی تان این است در بهشت کنار پیغمبر بروید. «وَ أَمَاناً مِنْ عَذَابِهِ لَقَدْ خَشِيتُ عَلَيْكُمْ أَيُّهَا الْمُتَمَنُّونَ عَلَى اللَّهِ» اما منِ علی برای شما که آرزوهای دور و دراز نسبت به خدا دارید می ترسم «أَنْ تَحُلَّ بِكُمْ نَقِمَةٌ مِنْ نَقِمَاتِهِ» عذاب خدا بر شما بیاید. «لِأَنَّكُمْ بَلَغْتُمْ مِنْ كَرَامَةِ اللَّهِ مَنْزِلَةً فُضِّلْتُمْ بِهَا» خدا به شما کَرَم کرده جایگاه شما بالا رفته «وَ مَنْ يُعْرَفُ بِاللَّهِ لَا تُكْرِمُونَ وَ أَنْتُمْ بِاللَّهِ فِي عِبَادِهِ تُكْرَمُونَ» شما کسی که با خدا شناخته شده اکرام نمی کنید کسی که آدم دیندار است اکرام نمی کنید؟ ولی خودتان به خاطر خدا مورد اکرام قرار می گیرید.

«وَ قَدْ تَرَوْنَ عُهُودَ اللَّهِ مَنْقُوضَةً» می بینید پیمان های خدا نقض می شود «فَلَا تَفْزَعُونَ» انگار نه انگار «وَ أَنْتُمْ لِبَعْضِ ذِمَمِ آبَائِكُمْ تَفْزَعُونَ» اما اگر یک قراردادی پدر یا جدت با یکی بسته باشد نگرانش می شوی «وَ ذِمَّةُ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه واله وسلم) مَحْقُورَةٌ» آن قراردادهای پیامبر مورد حقارت قرار گرفته «وَ الْعُمْيُ وَ الْبُكْمُ وَ الزَّمْنَى فِي الْمَدَائِنِ مُهْمَلَةٌ لَا تُرْحَمُونَ» آدم های کور، گنگ و پیر در شهرها رها هستند کسی کمک شان نمی کند! آقا شما وظیفه ات مراعات این هاست «وَ لَا فِي مَنْزِلَتِكُمْ تَعْمَلُونَ وَ لَا مَنْ عَمِلَ فِيهَا تُعِينُونَ» هیچ کمکی به این ها نمی کنید

«وَ بِالْإِدْهَانِ وَ الْمُصَانَعَةِ عِنْدَ الظَّلَمَةِ تَأْمَنُونَ» اما چه کار می کنید؟ إدهان

)وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيدْهِنُونَ)

آنها دوست دارند نرمش نشان دهي تا آنها (هم) نرمش نشان دهند (نرمشي توأم با انحراف از مسير حق)!

سوره قلم (68):‌ آیه 9

دوست دارند مقداری شُل بیایی آن ها شل بگیرند شما با حکام شُل می گیرید «مُصانعه» با همدیگر ساخت و پاخت می کنید. چون ساخت و پاخت می کنید «عِنْدَ الظَّلَمَةِ تَأْمَنُونَ» نزد آدم های ظالم در امان هستید «كُلُّ ذَلِكَ مِمَّا أَمَرَكُمُ اللَّهُ بِهِ مِنَ النَّهْيِ وَ التَّنَاهِي» خدا به شما دستور داد مراقب باشید «وَ أَنْتُمْ عَنْهُ غَافِلُونَ وَ أَنْتُمْ أَعْظَمُ النَّاسِ مُصِيبَةً» آن جمله ای که گفتم حضرت به آن ها می گوید شما فکر می کنید حق تان را از ظالم گرفتید و حال آن که اگر بدانید بیشترین مصیبت گردن خودتان آمده است با معصومین صحبت نمی کند با علمای عادی دارد صحبت می کند چرا؟ «لِمَا غُلِبْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ مَنَازِلِ الْعُلَمَاءِ لَوْ كُنْتُمْ تَشْعُرُونَ» اگر باخبر بودید می دانستید آن جایگاهی که این حاکم غاصب گرفته جایگاه علماست. توی عالم فکر می کنی حقت را از این حاکم گرفتی؛ حقوقم هست و زندگیم تأمین است نمی دانی تو چون عالمی جایگاهت خلافت است تو باید خلیفه می شدی.

امام معصوم؟ نه تویی که حضرت دارد توبیخش می کند، مخاطب مشخص است «ذَلِكَ بِأَنَّ مَجَارِيَ الْأُمُورِ وَ الْأَحْكَامِ عَلَى أَيْدِي الْعُلَمَاءِ بِاللَّهِ الْأُمَنَاءِ عَلَى حَلَالِهِ وَ حَرَامِهِ» مجرای امور و احکام باید در دست علمای بالله باشد که آن ها امین بر حلال و حرام هستند «فَأَنْتُمُ الْمَسْلُوبُونَ تِلْكَ الْمَنْزِلَةَ» این منزلت از شما سلب شده «وَ مَا سُلِبْتُمْ ذَلِكَ إِلَّا بِتَفَرُّقِكُمْ عَنِ الْحَقِّ» چون شما علماء نسبت به حق تفرق و تفرقه داشتید «وَ اخْتِلَافِكُمْ فِي السُّنَّةِ بَعْدَ الْبَيِّنَةِ الْوَاضِحَةِ» نسبت به سنت بعد از این که بیّنه واضح آمده بود اختلاف کردید این حق از شما گرفته شد علما اگر متحد بشوند حق به آن ها بر می گردد.

 «وَ لَوْ صَبَرْتُمْ عَلَى الْأَذَى وَ تَحَمَّلْتُمُ الْمَئُونَةَ فِي ذَاتِ اللَّهِ كَانَتْ أُمُورُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ تَرِدُ» اگر شما سختی ها را تحمل می کردید حکومت دست تان می افتاد. «وَ عَنْكُمْ تَصْدُرُ» اوامر از شما صادر می شد «وَ إِلَيْكُمْ تَرْجِعُ» هر که، هر مسئله ای داشت باید به شما بر می گشت «وَ لَكِنَّكُمْ مَكَّنْتُمُ الظَّلَمَةَ مِنْ مَنْزِلَتِكُمْ» شما کنار رفتید گذاشتید آدم ظالم جای تان بنشیند «وَ اسْتَسْلَمْتُمْ أُمُورَ اللَّهِ فِي أَيْدِيهِمْ» امور خدا را در دست آن ها وِل کردید. «يَعْمَلُونَ بِالشُّبُهَاتِ وَ يَسِيرُونَ فِي الشَّهَوَاتِ» این روایت طولانی است.

یک نفر مثل مرحوم امام (رضوان الله علیه) به وظیفه و آن واجبش عمل کرده است به این ها بر می خورد چرا این کار را کردی؟ شما به واجبت عمل نمی کنی شما حقت را در دست سلاطین زمان رها کرده بودید. البته یک عده ای تلاش کردند خدا رحمت مرحوم آیت الله العظمی بروجردی (رضوان الله علیه) دنبال قیام بود، آقایانی که می گویند در خاطرات آیت الله گلپایگانی است می گویند مرحوم آیت الله بروجردی به من که شاگردشان بودند فرمودند. گفتند بنا بود به دستور آقا سید ابوالحسن اصفهانی (از مراجع آن زمان در نجف) به ایران بیایم قیام بکنم و خوابی دیده بودم فکر می کردم تعبیرش این است که در این راه شهید می شوم. خوشحال بودم که در این راه شهید می شوم ولی آن جلسه لو می رود لب مرز ایشان را دستگیر می کنند آقای بروجردی و خیلی از مراجع دنبال قیام بودند.

این که برای شان محقق نشده با این که، این واجب نیست خیلی فرق می کند یک نفری می بیند فرصت و امکانش را ندارم لذا از من چون توانایی ندارم امر به معروف ساقط است؛ اما مرحوم امام توانست واجبش را انجام داد جای این که بگوییم بارک الله تو واجبت را انجام دادی، توبیخ می کنند چرا این کار را کرده است؟ «مَجَارِيَ الْأُمُورِ وَ الْأَحْكَامِ عَلَى أَيْدِي الْعُلَمَاءِ» باید باشد این وظیفه است.

لذا امیر مؤمنان علی (علیه السلام) در این روایت خیلی صریح صحبت کردند این روایت در در کتاب های دیگر با سندهای معتبر نقل شده بود لذا خیلی روایت مهمی است وظیفه علما را این روایت نشان می دهد که یک عده ای بخواهند کم کاری کنند بگویند نه ما ولایت را لازم نمی دانیم تو حق خودت را داری از دست می دهی.

این که تو می خواهی نسبت به حق خودت کوتاه بیایی یا این که نمی توانی دلیل نمی شود جلوی کسی که می تواند حق را بگیرد و به وظیفه اش دارد عمل می کند بایستی بگویی چرا این کار را انجام می دهی؟

بعد جالب است آقایان ادعای دین می کنند نمی دانم این جا چه حرفی بزنم؛ ولی آنی که در روایات هست خیلی خیی صریح هست. کسی که یک دور نظام روایی مربوط به حکومت را نگاه کرده باشد شک نمی کند که بر علماء واجب است قیام کنند و حق و حکومت را از دست دشمنان بگیرند.

مجری:

دیگر حجت تمام است به قول شما با این روایاتی که مطرح شد مشخص است که باید اقدام بشود و آن هایی که توبیخ می کنند شاید بشود بررسی کرد چه دلایلی دارند؟

(میان برنامه)

مجری:

...حاج آقا موضوع بحث را رساندید به ضرورت قیام علماء و تشکیل حکومت اسلامی که باید انجام بدهند بهانه هم نباید بیاورند و اگر تشکیل شد هم باید کمک کنند.

استاد ابوالقاسمی:

بله در همین زمینه روایت دیگری داریم این روایت در کتاب کافی شریف، جلد 8، صفحه 264 آمده از روایاتی که در مورد جناب زید ابن علی (رضوان الله علیه) آمده است. سند این روایت معتبر است امام صادق (علیه السلام) فرمود «عَلَيْكُمْ بِتَقْوَى اللَّهِ...»

«عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيَى عَنْ عِيصِ بْنِ الْقَاسِمِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (سلام الله عليه) يَقُولُ عَلَيْكُمْ بِتَقْوَى اللَّهِ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَ انْظُرُوا لِأَنْفُسِكُمْ فَوَ اللَّهِ إِنَّ الرَّجُلَ لَيَكُونُ لَهُ الْغَنَمُ فِيهَا الرَّاعِي فَإِذَا وَجَدَ رَجُلًا هُوَ أَعْلَمُ بِغَنَمِهِ مِنَ الَّذِي هُوَ فِيهَا يُخْرِجُهُ وَ يَجِي‏ءُ بِذَلِكَ الرَّجُلِ الَّذِي هُوَ أَعْلَمُ بِغَنَمِهِ مِنَ الَّذِي كَانَ فِيهَا وَ اللَّهِ لَوْ كَانَتْ لِأَحَدِكُمْ نَفْسَانِ يُقَاتِلُ بِوَاحِدَةٍ يُجَرِّبُ بِهَا ثُمَّ كَانَتِ الْأُخْرَى بَاقِيَةً فَعَمِلَ عَلَى مَا قَدِ اسْتَبَانَ لَهَا وَ لَكِنْ لَهُ نَفْسٌ وَاحِدَةٌ إِذَا ذَهَبَتْ فَقَدْ وَ اللَّهِ ذَهَبَتِ التَّوْبَةُ فَأَنْتُمْ أَحَقُّ أَنْ تَخْتَارُوا لِأَنْفُسِكُمْ إِنْ أَتَاكُمْ آتٍ مِنَّا فَانْظُرُوا عَلَى أَيِّ شَيْ‏ءٍ تَخْرُجُونَ وَ لَا تَقُولُوا خَرَجَ زَيْدٌ فَإِنَّ زَيْداً كَانَ عَالِماً وَ كَانَ صَدُوقاً وَ لَمْ يَدْعُكُمْ إِلَى نَفْسِهِ إِنَّمَا دَعَاكُمْ إِلَى الرِّضَا مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ ع وَ لَوْ ظَهَرَ لَوَفَى بِمَا دَعَاكُمْ إِلَيْهِ إِنَّمَا خَرَجَ إِلَى سُلْطَانٍ مُجْتَمِعٍ لِيَنْقُضَهُ»

الكافي (ط - الإسلامية)؛ نویسنده: كلينى، محمد بن يعقوب بن اسحاق، محقق/ مصحح: غفارى على اكبر و آخوندى، محمد، ناشر: دار الكتب الاسلامیة، ج8، ص264

«عَلَيْكُمْ بِتَقْوَى اللَّهِ...» تقوی داشته باشید «وَ انْظُرُوا لِأَنْفُسِكُمْ» مراقب خودتان باشید بعد فرمودند «إِنْ أَتَاكُمْ آتٍ مِنَّا» اگر یک نفری از ما طرف شما آمد «فَانْظُرُوا عَلَى أَيِّ شَيْ‏ءٍ تَخْرُجُونَ» نگاه کنید انگیزه اش برای قیام چه است؟ چون قبلاً گفتیم امام صادق فرمود اگر برای نهی از منکر قیام کرد اشکال ندارد اما اگر یک نفر دنبال حکومت خودش است نه!

«وَ لَا تَقُولُوا خَرَجَ زَيْدٌ» قیام این قیام کننده جدید را با جناب زید (رضوان الله علیه) مقایسه نکنید زید هم قیام کرد، شما اهل بیت بعد از شهادتش مدحش کردید چون بعد از شهادت تمام روایات بلا استثناء مدح زید بود به چه دلیل؟ به این دلیل که زید متوجه امامتِ الهی امام صادق (علیه السلام) شد گفت من حکومت را برای خودم نمی خواهم حکومت برای اهل بیت است.

من برای نهی از منکر قیام می کنم حکومت برای اهل بیت است. الان در ایران می گوییم هر آنی امام زمان (روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء) قیام بکند همان آن همه چیز صد در صد تسلیم ایشان باید بشود. قانون اساسی ماست تعارف نداریم اصلاً اعتبار ولایت فقیه به این است. «لَا تَقُولُوا خَرَجَ زَيْدٌ» خودتان را با زید قیاس نکنید چرا؟ «فَإِنَّ زَيْداً كَانَ عَالِماً» زید عالم بود «وَ كَانَ صَدُوقاً» راست هم می گفت دروغ نمی گفت. «وَ لَمْ يَدْعُكُمْ إِلَى نَفْسِهِ» نگفت بیایید من می خواهم حاکم بشوم «إِنَّمَا دَعَاكُمْ إِلَى الرِّضَا مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ (سلام الله عليه)» او دعوت می کرد به آن کسی که از آل پیامبر مورد رضایت خداست یعنی امام معصوم «وَ لَوْ ظَهَرَ» نه این که اگر فقط امر به معروف نه این امر به معروف ممکن است به حکومت برسد یعنی امر به معروفش نتیجه می داد و او حکومت را می گرفت.

«لَوَفَى بِمَا دَعَاكُمْ إِلَيْهِ» او وفا می کرد به آن چیزی که شماها را به او دعوت کرد یعنی حکومت را به ما می داد. «إِنَّمَا خَرَجَ إِلَى سُلْطَانٍ مُجْتَمِعٍ لِيَنْقُضَهُ» یک حکومتی بود آن حکومت، حکومت مجتمع، پا برجا و ظالمی بود زید رفت تا آن حکومت را نابود بکند. خصوصیات زید چه بود؟ زید عالم و صدوق دنبال حکومت شخص خودش هم نبود. شما بقیه را با زید مقایسه نکنید.

مثلا دکتر می روی دکتر می گوید شما انار نخور ترش است یعنی چه یعنی من می توانم ترشی بخورم؟ گفت انار نخور ترش است. بعد گفت انار نخور ترش است یا بر عکس گفت فشار شما بالاست انار بخور چون ترش است می گویم چون گفت انار بخور ترش است فقط و فقط انار بخورم هیچ ترشی دیگری نباید لب بزنم. خانه مان انار نداریم الان فصل انار نیست چه کار کنم؟ مقداری آبلیمو در لیوان بریزم بخورم اشکال دارد؟ وقتی که درمان من ترشی هست چه انار، چه چیز دیگر و چیزهایی که ضد این است نباید مصرف بکنم. شما شرایط زید را نداری به قول آقایان علماء «العلة أمرٍ و تُخصص» وقتی که در روایتی علت آمد اگر جایی آن علت، نباشد حقِ انجامش نیست اگر جایی علت باشد باید انجام بشود.

خودت را با زید ابن علی قیاس نکن آقای عمرو شما عادل، صادق و با نیت راستین نیستی خودت را قیاس نکن آقای بَکر شما خودت را قیاس نکن. آقای حسن خودت را قیاس نکن؛ اگر یک نفر عالم و صادق بود نیتش هم نیت واقعی و راستین بود او می تواند خودش را با زید قیاس کند یا نه؟ بله بعد گفتند منِ امام باید مشخص کنم گفتم خودتان قیاس نکنید تشخیص با خودت است.

اگر یک نفری دید واقعاً سعی می کنم فسق نداشته باشم بعد ملاحظه کرد در ذات خودش علم را دید عالم و راستگو بود و نیتش هم این بود به امام بدهد او واقعاً عند الله حق دارد قیانم کند یا نه؟ بله؛ یک حکومت ظالمی می خواهد او را از بین ببرد قصد من از بین بردن حکومت محمد رضا شاه ظالم بود قیام هم کردم جواب هم داد.

چرا این کار را کردید ملاک هایی که حضرت برای زید گفتند در منِ خمینی موجود بود ایشان قیام کرد تمام شد نه وِل کنیم کنار بگذاریم الان هر که خواست بیاید نهضت ملی ها، منافقین و تودی ها بیایند بگیرند. مگر دیوانه هستم ول کنم آن ها بیایند بگیرند دوباره بجنگم؟ امیر مؤمنان گفت «مجاری الامور بید العلماء» باید دست عالم باشد تا وقتی که امام معصوم آمد بله، یک آن کمتر از آن تصور نمی کنیم خودمان نگه داریم روایت اولی که خواندیم حضرت چه فرمودند؟ گفتند باید یک عالم عفیفِ با تقوا، عالم به سنت انتخاب کنند بگذارند. حاکمی که عالم به سنت باشد باید انتخاب کنند الان حکومت امام رضا را از بین بردیم یک عالمِ متخصص به سنت عادل انتخاب کردیم نه شما چرا حکومت نگه می دارید؟ چرا کار کنیم. واقعاً این جا عقل چه می گوید؟ روایات چه می گوید؟ بنابراین، این رفتارها و مطالبی که این آقایان مطرح می کنند نه با دلیل عقل سازگاری دارد نه با روایات به این صراحت سازگاری دارد.

علاوه بر این ها روایت دیگری است این روایت مقداری حرف دارد روایت مشهوری است این روایت در قُرب الإسناد حمیری آمده سند روایت معتبر است

«وَ عَنْهُ قَالَ: وَ حَدَّثَنَا مَسْعَدَةُ بْنُ صَدَقَةَ قَالَ: حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ آبَائِهِ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ: فِي كُلِّ خَلَفٍ مِنْ أُمَّتِي عَدْلٌ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي، يَنْفِي عَنْ هَذَا الدِّينِ تَحْرِيفَ الْغَالِينَ، وَ انْتِحَالَ الْمُبْطِلِينَ، وَ تَأْوِيلَ الْجُهَّالِ. وَ إِنَّ أَئِمَّتَكُمْ وَفْدُكُمْ إِلَى اللَّهِ، فَانْظُرُوا مَنْ تُوْفِدُونَ فِي دِينِكُمْ وَ صَلَاتِكُمْ»

قرب الإسناد (ط - الحديثة)؛ حميرى، عبد الله بن جعفر، محقق / مصحح: مؤسسة آل البيت عليهم السلام‏، ناشر: مؤسسة آل البيت عليهم السلام ص77

«فِي كُلِّ خَلَفٍ مِنْ أُمَّتِي عَدْلٌ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي» در هر نسلی از امت من یک آدم عادل از اهل بیت من هست «يَنْفِي عَنْ هَذَا الدِّينِ تَحْرِيفَ الْغَالِينَ، وَ انْتِحَالَ الْمُبْطِلِينَ وَ تَأْوِيلَ الْجُهَّالِ.» یک نفری هست که نفی می کند از این دین تحریف غلو گرها را و دین های جعلی اهل باطل را و تأویل های جهال را؛ ادامه روایت را خوب دقت کنید «وَ إِنَّ أَئِمَّتَكُمْ وَفْدُكُمْ إِلَى اللَّهِ» امامان شما، نمایندگان شما به سمت خدا هستند. «فَانْظُرُوا مَنْ تُوْفِدُونَ فِي دِينِكُمْ وَ صَلَاتِكُمْ» ببینید چه کسی را به عنوان نماینده خودت برای دین و نمازت انتخاب کردی؟ این راجع به امام معصوم صحبت نمی کند راجع به یکی مثل امام جماعت دارد صحبت می کند یک جایگاهی مثل امام جماعت که مردم انتخاب می کنند چون امام معصوم نمی توانیم انتخاب کنیم.

می گوید چطور برای انتخاب امام جماعت یک آدم عادل را انتخاب می کنید؟ برای دینت هم باید یک آدم عادل انتخاب کنی البته این روایت می گوید همیشه یک نفری از اهل بیت غیر از امام معصوم هست. امام معصوم جایش خیلی بالاست همیشه از اهل بیت یک نفر هست که لیاقت رهبری را دارد. ممکن است در یک زمان دو، سه نفر لیاقت داشته باشند اما همیشه یک نفر از اهل بیت و سادات واجب التعظیم هست که لیاقت رهبری را دارد. این روایت می گویم یک مقدار بحث دارد بعضی ها این برداشت کردند به نظرم برداشت درستی است آقایان می توانند در این قضیه مناقشه بکنند ولی به هر صورت این روایت اشاره به آن امامی دارد که مثل امام جماعت است نه امامی که کنترل عالم را در اختیار دارد و معصوم است.

در هر روایتی کلمه امام آمد نباید فکر کنیم این روایت مربوط به امام معصوم است و جایگاه والای اهل بیت و خلیفة الله است نه بعضی از روایات ها قرینه اش مشخص می کند که این مربوط به چه شأن و چه جایگاهی از اهل بیت است!

مجری:

حداقل در سه رهبر عظیم الشأن انقلاب اسلامی هم ما این موردی که شما اشاره کردید عملاً دیدیم از سادات هستند انتخاب مجلس خبرگان رهبری شاید با توجه به همین آیات و روایات بوده که به این سمت سوق داده شده است نظر شما چه است؟

استاد ابوالقاسمی:

نمی گوییم خبرگان به خاطر سید بودن فقط این نظر را دادند شاید این را در نظر نگرفته باشند نه در جریان بودم ولی می دانم اگر مساوی باشند «الهاشم فی اولاء»

مجری:

یک فضیلت محسوب می شود.

استاد ابوالقاسمی:

به هر صورت اگر مساوی باشند «الهاشمی»ها اولیٰ

مجری:

مسجد برای نماز می رویم بین علماء آن کسی که سادات هست را معمولاً پیش می اندازند.

استاد ابو القاسمی:

اگر در فضائل مساوی باشند می گویند آن کسی که سید است مقدم است

مجری:

در انتهای برنامه اگر جمله پایانی، جمع بندی دارید بفرمایید

استاد ابوالقاسمی:

امید داریم که ان شاء الله هر چه زودتر، هر چه زودتر، هر چه زودتر با ظهور امام زمان (روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء) به سمت آن حکومت جهانی، عدل و توحید خالص برویم ان شاء الله که خود حضرت بیایند و مشکلات جامعه حل بشود مردم از این وضعیت بیرون بیایند الحمد لله در کشور ما حاکم ولی فقیه مشروعیت دارد. اما بقیه واقعاً در جامعه هایی زندگی می کنند کل حکومت بر حالت غیر مشروع است آن ها خیلی مشکل بیشتر دارند ان شاء الله زمانی برسد تمام زندگی های ما بر اساس نظام توحید، بر اساس نظام شریعت و زیر سایه امام زمان (روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء) که «وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها»

)وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتَابُ وَجِيءَ بِالنَّبِيينَ وَالشُّهَدَاءِ وَقُضِي بَينَهُمْ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يظْلَمُونَ)

و زمين (در آن روز) به نور پروردگارش روشن مي‌شود، و نامه‌هاي اعمال را پيش مي‌نهند و پيامبران و گواهان را حاضر مي‌سازند، و ميان آنها بحق داوري مي‌شود و به آنان ستم نخواهد شد!

سوره زمر (39): آیه 69

مجری:

از شما خیلی ممنونم. شما بینندگان عزیز و ارجمند ان شاء الله ما هم وظیفه مان را خداوند کمک به درستی انجام بدهیم حمایت بکنیم و بتوانیم در نهایت در زیر سایه آقا امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) به مسیر خودمان ادامه بدهیم. تا جلسه بعد که بازهم با برنامه محراب خون در خدمت شما باشیم همه تان را به خداوند بزرگ و مهربان می سپارم خدا یار و نگهدارتان!


امامت و حاکمیت>

امیرالمومنین ع معاویه ائمه اطهار حکومت حاکمیت دین اسلام حکومت اسلامی علما اسلام بروجردی امام خمینی خامنه ای امام زمان عج